رویای یک پرنده

پرنده فکری کرد:
” بهار آمده است و
تنهایی سهم خدا باشد.”

بالهای بی تاب
چشمهای بی رنگ
بخت او درخواب
دل یارش سنگ
بد
بی نوا بود
و چقدر فکر میکرد:

” آناتومی سرنوشت است*
آناتومی سرنوشت است و زندگی معنا”

اندکی خز آورد

برگهای خوشبو
گل به جای عطر
شیشه جای نور
دم بادبادک را دزدید
نسترن ها را و پیچک را
به اتاقش بخشید

چشم درراه شد
وهمه ژنهایش چه فریبا شده بود

* زیگموند فروید (1856-1939)

خودم- تابستان 86

پ.ن.1: عنوان این سطور رو از يك دوست گرامی دارم.

پ.ن.2: میگم با سرانگشتانم مینویسم میگن حرف تکراری میزنی- همه همینکارو میکنن. از یه پرنده متفاوت میگم، میگن حرف اشتباه میزنی- پرنده ها اینکارو نمیکنن (رجوع شود به کامنتهای تعدیل شده پیشین!!)

پ.ن.3: جنس نر پرنده  بهشتی جهت  جلب توجه جنس ماده  به شیوه محسوسی به  آراستن خود و افزودن زرق و برق به محل زندگی خود پرداخته و از این طریق سعی در یافتن جفتی هرچه گزیده تر و جفتگیری هرچه موفقتر دارد.

پ.ن.4: پس نوشت پیشین مزخرفترین پس نوشت ممکن برای یک چیزی شبیه به شعر است.