چت مِیت من مرده

هنری دیروز مرد- یعنی من دیروز فهمیدم.

دو، سه سال پیش تو یک سایت همسریابی یا دوست یابی یا همخواب یابی یا هر اسم خوب و قشنگ و عاشقانه ی دیگری که بشود گفت، (اسم سایت چیزی شبیه به شکوفه های آلبالو یا گیلاس یا شاید هم خربزه بود) درخواست دوستی محبت آمیزی از یک پیرمرد مهربان و دوست داشتنی از سن خوزه داشتم که مجذوب تصویر من کنار پدرم شده بود:

(آره- عکسوبرداشتم)

به ایمیل های خیلی خیلی مهربان ایشون که لحن یک گرندپای واقعی رو داشت جواب می دادم- یک همسر ژاپنی داشت به اسم Shoko (شبیه اسم خودم) و دوتا پسر بزرگ، اما هیچ نوه نداشت. در خیلی جوانی هاش زبانشناسی خونده بود (مثل خودم).. هر از گاهی از طریق ایمیل و بعدها که از شر سایت بدون مسنجر دانشکده خلاص شده بودم با آیدی هامون با هم در تماس بودیم- طی دو، سه ماه گذشته کلاً از هم بی خبر بودیم. ایمیل آخرم رو با کلی تأخیر Shoko جواب داد… .

این آهنگ رو هنری. جی. یکبار به من تقدیم کرده بود. به صدای نفسهای کریس گوش بسپارید.