صدمن مور

یکی بود، یکی نبود؛ غیر از خدا کسی نبود. سواری بود که اسب سالاری داشت. یکی از روزها اسب را برد به بازار تا نعل کند. اسب را که نعل کرد و سوار شد، تازیانه شیرینی بر آن فرود آورد. اسب تازه‌نعل هم شیهه‌کشان روی جاده صاف و سنگی شروع به دویدن کرد. ناگهان صدایی از کنار به گوش سوار رسید:  

- آی سوار! آهای سوار! چه می‌کنی! از صدای نعل اسب تو صدمن گوشت از تنم آب شد! 

سوار به جستجوی صدا سربرگرداند اما کسی را ندید. دوباره صدا بلند شد: 

- منم سوار! این‌جا، این پایین. از اسبت پیاده شو تا مرا ببینی. 

سوار از اسب پیاده شد و مورچه‌ای را پیش پایش دید. خندید: 

- ای مورچه تو همه همه یک مثقال هم نمی‌شوی چطور صدمن گوشت از بدنت آب شد! 

مورچه جواب داد: 

- جانم هرکه به سنگ خود می‌سنجد. 

این حکایت را از میان یک‌سری افسانه‌ها و متل‌های کُردی که در کتابی گردآوری شده بود، بازگو کردم تا سهمی در جشنواره‌ی نوروزی‌مان داشته باشم. مشخصات کتاب متأسفانه خاطرم نمانده پیدایش هم نمی‌کنم الآن.