بیا گرم کن منو
می 29, 2008
نمیخوانی، نمینویسم، هیچوقت نخواندی، هیچ نخواهم نوشت.
مدتهاست ازینجا رفتم، بیخداحافظی- الآن هم برنگشتم فقط کمی آمدم یادِ سالی شایگان؛ دوستِ شیرینم کنم. و یک ترانه، شاید تنها ترانهی همیشه محبوبم رو بگذارم براش عوض اینکه هیچ وقتنکردم باهاش بازی کنم؛ بازی آهنگی.
و همین.
شما اسم این را می گذارید زندگی؟
می 3, 2008
که هرکدام از ما جنازه یک نفر را بر دوش داریم، سوار بر قطار به جای نامعلومی می رویم که نه مبدأ آن را می دانیم و نه مقصدش را؟ دلمان به این خوش است که زنده ایم. ***
پ.ن: اصل یادداشت
