سارا تفکری چگونه موجودی است؟

مثل خر هم را می‌فهمیدیم من و سارا تفکری؛ اسم‌اش دقیقاً همین بود: این‌که می‌گویم دقیقاً یعنی نمی‌شد صدایش کنی: تفکری؟ یا داد بزنی: هی سارا با توام! باید حتما درست می‌گفتی سارا تفکری تا پدید می‌آمد. اولین بارها که باهم قاطی شده بودیم سرگرمی‌مان بازگویی تکه پاره‌های محبوب کتاب‌هایی بود که خوانده/دیده بودیم؛ یک کاری بود شاید شبیه اینی که این مجموعه می‌کند. بعدتر که از پیش‌ام کوچید برای هم نامه می‌نوشتیم طومار طومار قلم به قلم. کمی بعد تکنولوژیک شدیم! دانشگاهی که شدیم سالی یکی دو، سه‌بار هم را می‌دیدیم؛ همان وقت‌ها بود که من کشف کردم سارا تفکری یک‌جورِ مرموزِ خوشایندی «من» است در روزهایی بعد از زمان حال؛ مزخرف نگویم بهتر است: درواقع، زندگی‌اش با یک فاصله زمانی از من پیش‌تر بود: انگار اتفاقات، شرایط، موقعیت‌های مشابهی را لمس می‌کردیم منتهی با اختلاف زمانی حساب‌شده‌. با وجود او نیاز به هیچ کف‌بین و فالگیری نداشتم.
الآن بیشتر از دوسال است که ندیدم‌اش و نمی‌دانم با خودش دارد چه می‌کند. چندروز پیش به صرافت افتادم صدایش کنم. جواب نداد؛ شاید چون اسم‌اش را دقیقاً نگفته بودم. دیشب اسم‌اش را توی گوگل جستجو کردم: هم اسمش در رادیوزمانه با توکای مقدس گفتگو کرده بود. از کجا که خودش نباشد؟ بیشتر رفتم: این‌جا و این‌جا دوستان‌اش اسم دقیقش را آورده بودند. دیگر خودش بود ولی مال خیلی قدیم، آن موقع که گم نشده بود.
دلم برایش تنگ نه که نشده باشد ولی محض دلتنگی نیست که پی‌اش را گرفتم. راستش می‌خواهم بدانم… نه. نه. جداً از دلتنگی است. دروغ چرا. دوست دارم ببینمش: با همان تن باربی همیشه رژیم‌اش. همان دماغی که خیلی خوب عمل شده بود. همان چشم‌های پشت ویترین و چتر موهای نمی‌دانم چه رنگی اش. که یک دست لباس‌ جالب پوشیده از همان‌ها که می‌دانم تا چندوقت دیگر مُد می‌شود و او مجبور می‌شود بگذاردشان کنار.