آن‌کس که می‌خندد

هنوز خبر ناگوار را نشنیده است؛ به مادرم چیزی نگفتیم، چون روزهای تعطیل را خیلی دوست دارد که برای خودش راحت بخوابد. چون دارد قند می‌سابد که جای شکر با پودر قند کیک بپزد که کام‌مان شیرین‌تر شود. چون می‌خواهد امشب جلیقه‌ی سفید‌صورتی‌ام را تمام کند. چون امشب خیلی زود است که بفهمد. چون یک‌روز دیرتر بداند هم یک‌روز است. چون پس‌فردا شب یلداست. چون آن‌قدر “آن‌ها که دیگر پیش‌مان نیستند” دارد یادشان کند که درازای شب کم می‌آید. چون این یکی را سی‌ یلداست که ندیده است…
از سر شب که شنیده‌ام هی می‌آیم برایش آف می‌گذارم که دایی هستی؟ نیستی؟ یک خبر از خودت بده. و کنترل‌جی می‌زنم. اسمایلی‌اش بیدار نمی‌شود. خبر را داده‌اند. مادر نمی‌داند. من که می‌دانم؛ باید ولی قبل‌اش موقعیت‌اش را به “just dead” تغییر می‌داد. دارم فکر می‌کنم آدم باید همیشه گوشه‌ی مسنجرش بنویسد در چه حالی‌ست.

+ آن وسطی من نیستم. آن‌روز من دنیا نبودم.